Ik ontdekte een tijd terug de term multipotentialite. Combineer dat met het moeder zijn en tadaa, ik zag mezelf. Maar, wat is een multipotentialite moeder eigenlijk?
Dit is een moeder met meerdere interesses, talenten en skills tegelijk, die duidelijk weigert te kiezen tussen rollen, passies en ambities. Niet kiezen is ook een keuze, toch?
Toen ik in 2012 voor het eerst moeder werd, wilde ik alle touwtjes in handen hebben. Niet omdat ik daar echt vrolijk van werd, maar omdat ik niet anders kon. Controle hebben is namelijk heel belangrijk voor mij, en ik werkte er keihard voor. Alle rollen (moederschap, partnerschap, het huishouden en mijn carrière) bij mezelf houden was dus de norm. Ik was moe, geïrriteerd en, in the end, kreeg ik niet alles gedaan zoals ik het wilde. Toch had ik het niet in me om al die rollen uit handen te geven.
En bovenop die nieuwe mama-rol had ik ook mijn eigen interesses, hobby’s en mijn side quests.
Het stapelde zich beetje bij beetje op en nog kon ik geen keuzes maken. Uiteindelijk brak ik door niet te kiezen. Ik dacht daarom dat het aan mij lag. Want ik hoorde mezelf, volgens de maatschappij, neer te leggen bij één ding. Totdat ik erachter kwam dat dat totaal niet bij mij paste, en dat de maatschappij dat niet eens hoort te bepalen.
Achteraf gezien snap ik ook waarom ik brak. Ik schreef eerder al hoe het hebben van meerdere interesses zou kunnen leiden tot een burn-out.
Zo ontdekte ik de term
Moeders zoals ik proberen alles tegelijk te dragen. We weten dat we geen Superwoman zijn. Maar kiezen voelt als een stukje identiteit verliezen.
Ik noemde hiervoor trouwens controle als reden voor het niet kiezen, weet je nog?
Spoiler: daar had het niet eens mee te maken.
De term multipotentialite ontdekte ik pas nadat ik begon te denken dat er iets niet goed was met mij. En ik ben blij dat iemand die term überhaupt bedacht en bekend heeft gemaakt, zodat ik het kon ontdekken. Niemand wil rondlopen met het idee dat ze moeilijk of gek zijn. Ook ik niet. Dus ik besloot ook hier in te duiken, want misschien help ik er zelfs een ander mee.
Wat is multipotentialisme eigenlijk?
Kort door de bocht gezegd, is multipotentialisme een term die we hangen aan mensen die niet willen kiezen, of niet in één hokje geplaatst willen worden. Ze hebben meerdere skills, interesses en talenten. Vaak kunnen ze zich niet houden bij één richting en willen eerlijk gezegd ook helemaal niet kiezen.
Zoals de huidige maatschappij ingericht is, lijkt het alsof zij buiten de boot vallen. Maar deze mensen (wij) zijn juist heel nieuwsgierig, leergierig en hebben het vermogen om snel weer nieuwe kennis op te zuigen.
Waar anderen eerder de route van expertise en focus opzoeken, gaan multipotentialites juist voor kennis van meerdere uiteenlopende interesses en onderwerpen. Nou is de vraag, is de één beter dan het andere?
Mijn eerlijke mening: Nope, de wereld is veel beter met beide persoonlijkheden. Waar de één zich wil blijven verdiepen, wil de ander juist zoveel mogelijk leren. En voor beide valt absoluut wat te zeggen.
Waarom snappen juist Xennials en Millennials dit zo goed?
Het is vast geen toeval dat Xennials en Millennials dit zo goed snappen. Wij zijn opgegroeid in een tijd waarin de wereld ineens veel groter werd. Door de komst van het internet was informatie, vergeleken met eerdere generaties, overal beschikbaar. Daardoor zagen wij meer keuzes en kansen. Waar “de boomers” vaak één duidelijk pad volgden, kregen wij plotseling veel meer mogelijkheden.
Misschien is dat ook waarom onze generatie er eindelijk een naam aan heeft kunnen gegeven. Niet omdat multipotentialites vroeger niet bestonden, maar omdat wij de eerste generatie zijn die durft te zeggen: er is niks mis met ons omdat we niet in één hokje passen.
Is het multipotentialisme of hobby-hoppen?
“Di, wat jij nu zegt is gewoon hobby hoppen”. Ja, ik ken ook genoeg mensen die iedere maand een nieuwe hobby starten en die weer vergeten. Vaak zijn dit mensen die constant thrill zoeken, ze missen dopamine ofzo.
Multipotentialisme is daarom niet hobby hoppen. Het zit hem voornamelijk in de intensiteit en aandacht van de interesse. Een hobby hopper, zou iets gezien hebben op Tik Tok (ik noem maar wat) en denkt, dat wil ik ook. Maar verdiept verder niet, zet al helemaal niet door als iets tegenzit. De interesse bestaat namelijk niet uit het willen leren, maar uit denken dat het leuk is. Een multipotentialist, verdiept zich wel volledig en verliest interesse op het moment dat hij zijn doel heeft bereikt, het had niks met leuk vinden te maken, maar met kennis opdoen. In de basis klinkt het hetzelfde, maar dat is het in de praktijk echt niet.
Een multipotentialite of ADHD’er?
Tot nu toe heb ik het gehad over multipotentialisme. Ik hoorde je toen al denken: uhm, ze bedoelt gewoon ADHD. Nee Karin, de een is echt niet de ander, ze worden zeker vaak door elkaar gehaald maar het verschil is er wel degelijk.
Zowel multipotentialites als mensen met ADHD hebben vaak veel interesses tegelijk. Ze kunnen ergens volledig induiken, er uren mee bezig zijn en daarna weer door naar iets anders. Voor “de normale mens” ziet dat er al snel uit alsof iemand steeds hopt of opnieuw begint.
Maar het is niet hetzelfde.
Multipotentialisme gaat vooral over nieuwsgierigheid. Over de drang om dingen te begrijpen, nieuwe kennis op te doen en verschillende onderwerpen te ontdekken. Een multipotentialite kiest vaak bewust iets nieuws om in te duiken.
ADHD gaat juist over hoe je brein met aandacht en prikkels van buitenaf omgaat. Daardoor kan focus moeilijker vast te houden zijn, zelfs als de interesse er wél is.
Bij sommige mensen versterkt ADHD hun multipotentialisme. De nieuwsgierigheid is er al, maar ADHD zorgt voor nóg meer energie om nieuwe dingen te proberen.
Bij anderen doet ADHD juist het tegenovergestelde. Aandacht versnippert zo snel dat projecten afmaken gewoon moeilijker wordt.
Dus: multipotentialisme gaat over wát je interessant vindt. ADHD gaat over hóe je brein met aandacht omgaat. Ze kunnen samen voorkomen, maar het één is niet automatisch het ander.
Wat is dan een multipotentialite moeder?
Nu wordt het dus leuker. Je bent erachter gekomen dat je die interesse zoekende, leergierige machine bent, en dáárnaast ben je ook nog moeder.
Moeders zijn van nature manusjes van alles. Wij zijn de échte managers. Managers van het huishouden, de kinderen en al hun shit, de man (als je die hebt), onze carrière en zo kan ik langer doorgaan. Wij zijn de lijm die alles bij elkaar houdt. Gooi daar nog de drang om je eigen dingen te willen doen overheen en je hebt de geboorte van de multipotentialite moeder.
De drukke moeder vs. de multipotentialite moeder
Een multipotentialite moeder lijkt in de eerste instantie erg op een drukke moeder. Maar er is echt wel verschil. Zo is een drukke moeder, voornamelijk druk door dat constante “gemoet”. Vaak gepaard met stress en ongenoegen. Een multipotentialite moeder is druk omdat ze dat zelf wil. Ze haalt plezier uit al haar side quests. Voor haar is het een levensstijl omdat het bijdraagt aan haar groei en blijdschap.
Dat betekent niet dat haar leven minder stressvol is. Haar drukte komt niet alleen door shit van buitenaf. Een multipotentialite moeder wil namelijk ook haar eigen interesses blijven volgen, nieuwe ideeën uitwerken en projecten starten. Niet omdat het moet, maar omdat ze daar fucking gelukkig van wordt.
Een multipotentialite moeder zijn is niet alleen rozengeur en zonneschijn
Zoals bij elke levensstijl of elke keuze die je in je leven maakt, is het voor een multipotentialite moeder niet altijd rozengeur en zonneschijn. Ook al weigeren ze iets op te geven om te kunnen voldoen aan verwachtingen van anderen, brengt het de nodige stress met zich mee. Wil ik een schoon huis, of die ene blog afmaken? Ga ik met de kinderen naar het park, of ga ik dat ene recept een keer uitschrijven? Geef ik mijn badkamer eindelijk die deep-clean, of ga ik posters ontwerpen? Multipotentialite moeders strijden constant tegen verwachtingen vanuit de maatschappij, hun omgeving, zelf opgelegde rollen en hun eigen passies. Ze moeten dagelijks meerdere keuzes maken dan een standaard drukke moeder. Ik ga niet zeggen dat een multipotentialite moeder superieur is, maar haar leven is eenmaal complexer omdat ze weigert in te leveren. En omdat haar leven complexer is terwijl ze alles bij zich wil houden, raakt prioriteiten stellen op de achtergrond, waardoor er op elk vlak wel iets blijft liggen.
Toch is een multipotentialite zijn je kracht
Iedereen wil gelukkig zijn in het leven, tenminste dat verwacht je. Voor de een is het soms moeilijker dan voor de ander. Voor een multipotentialite moeder is het zeker moeilijker omdat het niemand lukt om op elk gebied in zijn leven 100% aanwezig te zijn. Maar de diversiteit in interesses en de drang naar meer kennis kan wel je kracht worden. Multipotentialites leren nou eenmaal snel, denken breed en durven opnieuw te beginnen. Waar anderen hun hele leven één pad volgen, bouwt een multipotentialite een leven uit verschillende projecten en skills.
Ben ik nou een multipotentialite moeder?
Ik haat cliché’s, maar toch ga ik er een gebruiken: Herken je jezelf in dit verhaal? Dan is de kans zeer groot dat je ook een multipotentialite moeder bent, net als ik. Je bent anders en je ambitie is hoger dan een ander. Omarm dit. De wereld stuurt op kiezen, specialiseren en focussen. Laat die bullshit los. Dat past niet bij jou en zal het nooit doen ook. Hoe eerder je dat beseft, hoe meer je kunt genieten van jezelf zijn en de dingen die je blijdschap bezorgen.
Gebruik al die kennis, interesses en skills als gereedschap. Al die passies van jou hebben vast ergens een raakvlak. Gebruik dat om ze allemaal te versterken. Hou je van koken? Dan kan je vast goed plannen, ben je een sportfanaat? Dan heb je vast veel discipline. Hou je van schrijven? Dan kan je vast goed verhalen vertellen.
Ook al zijn we wel een beetje Superwoman, blijven we mens, met beperkingen. Je kunt niet alles tegelijk. Maar je hoeft ook niet te kiezen. Je hoeft alleen te accepteren dat je nooit in één hokje gaat passen. En dat is precies de bedoeling.
Wanneer ik mensen vertel wat ik allemaal doe of leuk vind, kijken ze me meestal verbaasd aan. “Maar wat doe je dan echt?” Of: “Je moet toch ergens voor kiezen?” Mijn antwoord: Eén duidelijke richting hebben is zó 1968.
Maar, wat houdt jou zoal bezig?
Trouwens, mocht het je interesseren, de term is ooit gecoined door Emilie Wapnick. Op haar site lees je er zoveel meer over.